De natuurlijke weg naar zelfsturing

Op eigen benen staan, hoe ik zelfsturend ben geworden
Ik weet het nog goed, het moment dat je thuis begint te twijfelen aan de belofte die je in het verleden hebt gedaan: Ik ga hier nooit meer weg! Ik zit thuis bij mijn ouders wel goed! Alles doen ze voor je: het eten verzorgen, de tafel dekken, de was draaien, sport faciliteren. Kortom, alle voordelen en weinig verantwoordelijkheid.

Niets mis mee zou je zeggen. Welke zorgen had ik nou behalve ervoor zorgen dat ik overal netjes in meeging: verjaardagsfeestjes bezoeken, disco-zwemmen, achter de meiden aan, op tijd voor sport en school. Oh, en zo af en toe zorgen dat mijn huiswerk op tijd toonbaar was.
Maar waarom dan toch ineens de behoefte om zaken naar je eigen hand te zetten? Heeft dat te maken met leeftijd? Ontwikkeling? Of misschien wel de omgeving? Ik denk een combinatie van al deze factoren.

Ontwikkeling door de omgeving
Mmm, daar begint het al. Je wordt voor belangrijke keuze gesteld; je moet een opleiding kiezen! Nu al!?! Ja nu! In Nederland moet je nou eenmaal een richting kiezen waar je uiteindelijk in wilt gaan excelleren. Maar hoe dan!?! Ik ben pas 12! Ok, ik ben nu iets misschien te oud voor het disco-zwemmen, maar die meiden blijven interessant! En nu?!

Langzaam merk ik dat de uitnodigingen voor kinderfeestjes en disco-zwemmen afnemen, maar daar komen stapavondjes, etentjes met vrienden en de kennismaking met toekomstige schoonouders voor in de plaats. Huh? Heb ik om deze dingen gevraagd? Kennelijk niet maar het komt vanzelf in beeld.
De eerste stappen worden gezet. De opleiding wordt met hakken en stoten afgerond, de trechter met meiden heeft zijn werk gedaan en de omgeving wordt stabiel. Je bent 20! Hallo… Echt vriendinnetje, fulltime baan. Ok en nu? Behoefte aan een eigen plek? Verantwoordelijkheid? Ik niet zozeer, maar mijn vriendin wel. Begrijpelijk, alles gaat goed en zo gek klinkt het ook weer niet. Ok, Funda! Wat is er allemaal te krijgen en wat durven wij aan? Ga ik nu zelf beslissingen nemen?? Jeetje.. Maar aan wie leg ik verantwoording af? Wie beoordeelt mijn keuzes? Wie zegt dat ze goed of slecht zijn?

Ai… ik sta op eigen benen!

Op eigen benen
Volwassen worden, mijn ontwikkeling en mijn omgeving hebben mij gebracht tot wie ik nu ben: een 31-jarige papa van een fantastische zoon, samenwonend met mijn jeugdliefde in ons eigen huis. Een groep fijne vrienden om ons heen en werkzaam als accountmanager bij een software bedrijf dat software ontwikkelt die organisaties grip op al hun uitgaven geeft!
Ik kom nu al een aantal jaren bij organisaties over de vloer waar al het bovenstaande dicht bij de realiteit zit. En dat kan ik begrijpen. Een cultuur die al heel wat successen heeft voortgebracht, verandert niet zo maar. Zeker niet als men er zelf niet om vraagt! Maar zodra zij dat wel doen, gaat het proces in een stroomversnelling en dan komen de vragen.

Waar beginnen we? Hoe gaan wij het nodige faciliteren? Hoe gaan we ervoor zorgen dat de nieuwe beslissingen goed uitpakken voor een ieder? Allemaal terechte vragen. U bent ook niet de enige die ze stelt. Aan mij de taak om ze te beantwoorden en u te ondersteunen bij deze omslag. In de volgende blog beginnen we met stap één: het team meenemen in de verandering.

Over de schrijver:

Als accountmanager bij ProActive ben ik altijd gedreven om het maximale te bereiken. Vanuit mijn rol en expertise bied ik een mogelijkheid waarbij er direct een bijdrage geleverd wordt aan de doelstellingen van mijn contactpersoon en die van de gehele organisatie. Persoonlijk ben ik allergisch voor het woord leverancier, maar zie ik mijzelf en ProActive meer als een partner, gefocust op technologie en gedreven door innovatie.

Laat een reactie achter